Ik dacht dat het mij niet zou overkomen

Strijder Lia Breed: Kanker kende ik, COPD niet. Nu wel. Door roken zijn mijn longblaasjes kapot. Soms ben ik zo benauwd dat ik denk dat ik nu al doodga. Ouder worden had ik me anders voorgesteld.

Lia Breed (66)
Mijn longblaasjes zijn stuk. Daardoor heb ik een longinhoud van 24 procent en daar kan ik weinig mee. Ik kan niet stofzuigen of winkelen, ik pak de afwasmachine zittend uit en iemand anders moet mijn haren wassen. Soms ben ik zo verschrikkelijk benauwd, dat ik denk dat ik doodga. Ik kan eigenlijk geen plezier meer maken. Als vriendinnen iets met me willen doen, zit ik elke keer op een bankje en ben ze alleen maar tot last.

COPD sluipt er in. Ik had altijd al ontstoken voorhoofdholtes en werd steeds benauwder. Het kwam niet in me op dat ik iets aan mijn longen had. Ik kreeg 9 jaar geleden de diagnose. Mijn longarts vertelde me dat ik ernstig ziek was. Maar ik voelde me niet ziek, alleen benauwd. Ik wilde het niet weten, maar kreeg steeds meer klachten.

Uiteindelijk zat ik huilend bij de longarts: Ik was ziek en probeerde te stoppen met roken, maar het lukte me niet. Ik schaamde me zo. Die sigaretten zijn zo erg, zo’n verslaving. Het eerste wat ik deed als ik opstond, was een sigaret opsteken. Stress? Een sigaret. Koffie? Een sigaret. Even zitten? Een sigaret. Alles ging altijd met een sigaret. Ik wist wel dat roken slecht was, maar ik had simpelweg nooit nagedacht over de  gevolgen. Als ik nu een jong meisje of jonge knul zie roken, zie ik mezelf. Ze staan niet stil bij de risico’s. Roken is Russische roulette, doe dat nou niet!

Af en toe word ik wel een beetje down van die aanvallen van benauwdheid. Eigenlijk zou ik aan de zuurstof moeten, maar dan voel ik me helemaal gehandicapt. Ik wil niet zielig zijn en ik heb geen zin in al die vragen. Mensen schrikken nu al als ze me zien, ze weten meestal niet wat COPD is. Voor mij is het een rouwproces, constant afscheid nemen van alles wat ik wél kon.